یکی از مهم‌ترین وجوه تمایز دولت‌های مستقر در پاستور را باید در نوع مواجهه آنان با اینترنت و شبکه‌های اجتماعی جست‌وجو کرد؛ جایی که تصمیم‌گیری درباره محدودسازی یا برقراری دسترسی برابر به اینترنت بین‌الملل، صرفاً یک انتخاب فنی یا امنیتی نیست، بلکه بازتابی از نوع نگاه دولت‌ها به حقوق شهروندی، توسعه اقتصادی و شیوه حکمرانی