پزشکیان، وفای به عهد و مخالفت با اینترنت طبقاتی «محمد رضا خال سیاه»

یکی از مهم‌ترین وجوه تمایز دولت‌های مستقر در پاستور را باید در نوع مواجهه آنان با اینترنت و شبکه‌های اجتماعی جست‌وجو کرد؛ جایی که تصمیم‌گیری درباره محدودسازی یا برقراری دسترسی برابر به اینترنت بین‌الملل، صرفاً یک انتخاب فنی یا امنیتی نیست، بلکه بازتابی از نوع نگاه دولت‌ها به حقوق شهروندی، توسعه اقتصادی و شیوه حکمرانی است.
در جهان امروز، اینترنت دیگر یک ابزار تجملی یا صرفاً رسانه‌ای نیست. میلیون‌ها شغل، کسب‌وکار، فعالیت آموزشی، تولید فرهنگی و ارتباطات اجتماعی بر بستر فضای مجازی شکل گرفته‌اند. از این‌رو، محروم‌سازی جامعه از دسترسی آزاد و پایدار به اینترنت، تنها محدود کردن یک فناوری نیست؛ بلکه محدودسازی بخشی از زیست اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی شهروندان است.
شبکه‌های اجتماعی نیز به‌رغم همه آسیب‌ها و چالش‌های موجود، به عرصه‌ای برای گفت‌وگو، اطلاع‌رسانی، مطالبه‌گری و مشارکت عمومی تبدیل شده‌اند. تجربه جهانی نشان داده است که مدیریت هوشمندانه این فضا، نه از مسیر انسداد، بلکه از مسیر ارتقای سواد رسانه‌ای، شفافیت و اعتماد عمومی می‌گذرد.
بنابراین دسترسی به اینترنت آزاد و باکیفیت را باید در زمره حقوق بنیادین شهروندی در عصر دیجیتال دانست؛ حقی که نمی‌توان آن را قربانی نگاه‌های مقطعی و سلیقه‌ای کرد.

محمدرضا خال سیاه